atım

Atıp tutuyoruz kalbi. Ne biçim iş. Pıt pıt, pıt pıt. Hiç yoktan iyi. Kimi sevdiğini sanıyor kimi sevildiğini. Sersemlemiş bir uğraş. Gül hanesinde bir ayrılık, aynı hanenin orta yerinde pay edilmiş bir uyku. Her biri de edildi ezber. Ölçüldü boyumuz. Şimdi hatırlamıyorum kaç adımdı. Katlandı koyuldu kalbimiz, yeni yıkanmış, ütüsüz çarşaflar arası. Çağırdı berber, çağırdı sabun kokusu. Bir adım gözümüzü, gönlümüzü açıyordu. Bir adım, gördüğümüze atıyordu bütün suçu. Bir çelme karıştırıyordu, aksatıyordu aklımızı. İşvesi kalçadan salınıyor, tuzak kuruyordu. Kimi uzak, kimi yakın, ama bir yerlere elbet varıyordu. Her seferinde yerinden ediliyordu adımlarımız. Hepsi bir yana atılıyor, ekliyordu kendine aynısını. Savrulmakla haklı, yürümekle aynıydı bekleyişimiz. Yürüdükçe her şey daha berrak, her sevi daha temiz. O zaman canım efendiler, durdurmayınız kalbimizin tek tük, ağır aksak atımlarını. Ya çekiliniz ya da adımlarımızın yanına koyunuz adımlarınızı.